De laatste voor de vakantie…

Ook bij ons in de straat hangt een vlag met een tas, een teken dat er iemand geslaagd is. Gefeliciteerd zou ik zo zeggen aan al die geslaagden en succes voor degenen die nog herexamen mogen doen of het volgend jaar nog eens gaan proberen.

Eindexamen doen is hier in Nederland vooral iets van het individu. Zelden hoor je iets over de procenten geslaagden van de scholen, hooguit van mensen die hiervoor verantwoordelijk zijn.

In Kenia is het percentage geslaagden en de hoogte van de cijfers van groot belang voor het geld en het aanzien van de school. Het hangt dan ook in iedere directiekamer of zelfs bij de ingang van de school. Samen met de namen van de leerlingen die het hoogst scoren in de verschillende leerjaren. Ik herinner me dat we bij mijn eerste bezoek aan Kenia kennismaakten met Victor, nu Fr. Victor. Hij wij de hoogste scorende leerlingen van de school en moest opdraven voor de bezoekers.

Hoe hoger de gemiddelden van een school, des te meer financiën beschikbaar komen van het Keniaanse ministerie van onderwijs. Eigenlijk een oneerlijk systeem, want met minder financiën kun je ook minder doen. Maar goed, ieder land heeft zijn eigen systeem. Wij kennen ook geen schooluniformen en schoolgeld.

Het zijn allemaal overblijfselen van de Engelse kolonisatie van Kenia, die pas eindigde in december 1963. Dat lijkt lang geleden, maar voor een echte verandering in de houding van de mensen is dat nog maar kort. Tijdens de kolonisatie mocht men niet zelf nadenken over hoe het land werd geleid, hoe er met de oorspronkelijke bewoners werd omgegaan en hoe het leven werd geleid. Dat is één van de redenen waarom het voor de mensen nu nog lastig is om zelf het heft in handen te nemen.

Gelukkig zien we dat met name de jonge, geschoolde mensen steeds meer nadenken over hoe zij zelf hun leven en hun land willen vormgeven. Dat levert nu nog vaak letterlijk oorlog op met de gevestigde orde, maar ik hoop van harte dat de jeugd het anders mag gaan doen. Goed onderwijs is daar een voorwaarde voor. Daarom is onderwijs ook één van de belangrijkste doelen van de stichting.

Vlaggen met boekentassen in de straten betekent dat de vakantie nadert. Deze Aftrap is dan ook de laatste voor de vakantie.

Zo hebben we ook de laatste vergadering voor de vakantie gehad. Daarin hebben we teruggekeken naar acties in de achterliggende periode. We zien dat onze fietstocht steeds minder mensen trekt, dat de verkoop van onze spullen lastiger wordt en ons vermogen dus ook steeds een beetje minder wordt. Het is ook moeilijk om veranderingen door te voeren, omdat niet alleen wij dit tegenkomen en omdat ons bestuur maar klein is.

En we hebben ook vooruit gekeken naar de pompoenfair bij de Marlequi in het kermisweekend, Daar tref je weer een ander publiek. Daarom denken we ook na over andere spulletjes om te verkopen. Vorig jaar deed de jam het goed. Maar helaas heb ik in mijn nieuwe tuin nog geen vijgen, nog niet veel aardbeien en ook de frambozen en bramen leveren nog niet veel op. Hopelijk kan ik weer dankbaar gebruik maken van de bramen van Liesbeth. En verkopen we weer veel jam. Want ook dat weet je nooit zeker, want het ene jaar werkt, kan het volgende jaar weinig opbrengen. In ieder geval is jam maken een leuk vakantieklusje.

Net als het drogen van lavendel. Want Nel wil weer aan de slag met lavendel in mooie kleine zakjes voor tussen het linnengoed. Bovendien helpt het prima tegen de muggen. We wachten het maar weer af.

Voor nu wensen wij u een hele fijne vakantietijd met lekker weer, veel zon en als u op reis gaat een hele voorspoedige reis en vooral een behouden thuiskomst.

Een overzicht van onze projecten vindt u op de website en we zijn te volgen via Facebook en Instagram. Via de website kunt u uw eventuele bijdrage ook gemakkelijk overmaken.